Files als geheugen

In een eerdere post schreef ik over config files, de bestanden die een AI vertellen hoe een project werkt. Dit gaat over de andere kant van dezelfde werkwijze. Niet de bestanden die de AI sturen, maar de bestanden die bewaren wat we leren en beslissen.

Want dat is wat het is, een werkwijze. Iets wat ik hanteer zodra ik met AI ontwikkel. Alles wat ik later opnieuw nodig heb, leg ik vast in een bestand. Niets blijft in mijn hoofd, en niets blijft in een chatgesprek dat straks verdwenen is. Bij playitsmart heb ik het precies zo gedaan. En dat werkt.

Waarom

Een AI heeft geen geheugen tussen sessies. Maar eerlijk gezegd heeft een mens dat ook nauwelijks. Vraag jezelf over een half jaar waarom je een bepaalde keuze maakte, en je weet het niet meer. Je weet nog dat je een goede reden had. De reden zelf is weg.

Kennis die alleen in iemands hoofd leeft, gaat verloren. Kennis die in bestanden leeft, blijft.

Welke bestanden

Drie soorten, elk met een eigen taak.

Een bestand voor beslissingen. Elke substantiële keuze komt erin, met de overweging erachter. Niet alleen wat we besloten, maar waarom. Toen ik moest bepalen welke aandelen het systeem mag verhandelen, bleek dat drie verschillende vragen tegelijk. Het antwoord was een lijst, maar de winst was de uitleg waarom de lijst is zoals hij is. Die uitleg staat vast.

Een bestand voor lessen. Elke bug, elke fout, met de oplossing erbij. Als hetzelfde probleem ooit terugkomt, hoeft niemand het opnieuw uit te zoeken.

Een bestand voor content. Tijdens het werk leg ik momenten vast die een blogpost waard zijn. Niet dat schrijf ik later wel op, want later is het weg. Direct, in ruwe vorm, in het bestand. Deze post komt deels voort uit zo'n ruwe notitie.

Defense in depth

Er zit een tweede laag in. Elke sessie begint met een vast ritueel: lees de huidige stand van zaken, de open taken, de blockers. Elke productieve sessie eindigt met een ander ritueel: werk de bestanden bij met wat er veranderd is.

Dat ritueel heb ik op twee plekken vastgelegd, zodat het niet afhangt van één punt dat kan falen. Als ik het vergeet, vangt de tool het op. Als de tool het mist, vang ik het op. Twee onafhankelijke vangnetten voor hetzelfde doel.

De take-away

Behandel je geheugen als de onbetrouwbare component die het is. Niet als opslag, maar als werkgeheugen dat straks wordt gewist.

Dit is geen aanpak die ik voor playitsmart bedacht. Het is hoe ik werk zodra er een AI bij betrokken is. Alles wat je later opnieuw nodig hebt, hoort in een bestand. Beslissingen, lessen, verhalen, afspraken. Een bestand klaagt nooit dat het iets vergeten is. Jouw hoofd wel, het zegt het alleen niet.