AI ontwikkelen is verslavend

686.804 datapunten in mijn database. Vier minuten en 55 seconden voor de data ingest zelf. Drie nieuwe ADRs vastgelegd. Eén blog post in de pijplijn. Voor 11 uur 's ochtends.

Dat is wat vandaag is gebeurd. En de eerlijke waarheid is: ik wilde gewoon door. Niet omdat het werk af moet, maar omdat het zo lekker voelt om door te gaan.

AI ontwikkelen is verslavend. En ik denk dat ik moet uitleggen waarom.

Reden 1: het gaat veel sneller dan je denkt

Ik heb eerder data ingelezen via API's. Bij Kadenza, jaren terug, maar ook in eigen experimenten daarna. Het was altijd hetzelfde patroon. Documentatie lezen. Niet snappen wat er bedoeld wordt. Code schrijven. Foutmelding. Documentatie er nog eens bij pakken. Stack Overflow. Code aanpassen. Andere foutmelding. Een halve dag verder, één endpoint werkt. Dan blijkt het dataformaat anders dan verwacht. Etc.

Vandaag: idee, prompt, klats. Idee, prompt, klats. Werkende pipeline binnen twee uur. Schaalt naar 554 bedrijven met één parameter wijziging. Stuurt de data direct naar Supabase met conflict handling die ik niet zelf heb hoeven schrijven.

Het gevoel: de afstand tussen "ik heb een idee" en "het werkt" is van dagen naar minuten gegaan.

Reden 2: problemen lossen zich heel snel op

Vandaag liep ik tegen vier verschillende problemen aan. Validatie faalde op verkeerde veldnamen in een Pydantic model. Foreign key constraint blokkeerde een DELETE. Ticker conventie tussen IEX en FMP matchte niet. Drie bedrijven bleken niet eens primair op Amsterdam te noteren.

Vroeger zou elk van deze problemen makkelijk een uur of twee gekost hebben. Vandaag samen: minuten.

Niet omdat AI magisch het juiste antwoord geeft. Maar omdat we het SAMEN doen. Ik kopieer de error melding, hij denkt mee, vraagt door, stelt een diagnose, ik test, hij past aan. Pam, pam, pam. Achter elkaar door.

De zoekvaardigheid is verschoven. Ik zoek niet meer op Stack Overflow naar "PostgreSQL foreign key error 23503". Ik zit gewoon te brainstormen met iemand die alles al heeft gelezen.

Reden 3: het is instant bevrediging

Dit is het stuk waar het echt verslavend wordt.

Idee, prompt, klats. Werkt. Ander idee, prompt, klats. Werkt. Beslissing? Klats, vastgelegd in DECISIONS.md. Volgende stap? Klats, in TODO.md. Lesson? Klats, in LESSONS_LEARNED.md.

Volgende stap, stap 2, stap 3, allemaal gestructureerd op elkaar gestapeld. Bam, bam, bam, bam.

Elke 5 of 10 minuten heb je een nieuwe overwinning. Een script dat draait. Een test die slaagt. Een ADR die staat. Het brein krijgt constant kleine dopamine hits. En die hits zijn echt: er is werkelijk voortgang. Je bent niet aan het scrollen op Instagram, je bent een trading systeem aan het bouwen.

Maar dezelfde mechanismen zijn aan het werk. De feedback loop is kort. Beloning is direct. En je wilt door.

Eerlijk over de schaduwkant

Het is geen toeval dat ik dit besluit op te schrijven aan het einde van een uitzonderlijk productieve ochtend. Op zo'n moment zit ik in flow, ik voel me krachtig, alles werkt, en ik wil dóór. Het is verleidelijk om te denken: nog één stap, dan stop ik. En nog één. En nog één.

Drie tegenkrachten gebruik ik bewust:

Eén: vaste sessie ritueel. Aan het begin een kickoff (waar staan we), aan het eind een closeout (wat hebben we gedaan, wat is volgende). Het closeout dwingt me om bewust af te sluiten in plaats van aan een volgende prompt te beginnen.

Twee: het zes-ogen principe. Ik schrijf zelf geen code. Cursor genereert, Claude/Harry reviewt, ik bekijk en commit. Drie perspectieven. Dat tempert de snelheid waar nodig: voor een ADR over dividend-adjusted close namen we 30 minuten om de juiste rationale te vinden, niet 5 minuten om iets snel vast te leggen.

Drie: documentatie als rem. DECISIONS.md, NOTES.md, BLOG_CONTENT.md. Schrijven dwingt nadenken. Wanneer ik een keuze niet onder woorden kan brengen, weet ik dat ik te snel bezig was.

Wat dit betekent voor anderen

Als je nog niet AI-ondersteund bouwt, doe het. De productiviteitswinst is niet 20 procent. Het is meer een orde van grootte. Maar wees gewaarschuwd: de feedback loop is zo kort dat het verslavend wordt.

Bouw rituelen voor afsluiten. Bouw structuur die nadenken afdwingt. Werk samen met iemand die je kan tegenhouden als je in tunnelvisie schiet.

En geniet van de bevrediging. Want ja, het is verslavend. Maar het is ook gewoon ongelofelijk leuk.

Vier minuten en 55 seconden voor 686.804 datapunten. Voor 11 uur 's ochtends. Met een blog post die zichzelf bijna schreef tijdens de lunch.

Klats.